//////

TEORIA I PRAKTYKA

Właśnie uzmysłowienie sobie tej siły nowoczesnych środków przekazu oraz potencjalnych skut­ków dalszej ich ekspansji wiedzie badaczy marksistowskich do konkluzji, że te procesy dyfuzyjne nie mogą być już, jak to miało miejsce w przeszłości, narzucane i żywiołowe, lecz zamierzone i dobrowolne, tj. pożądane przez ich uczestników. Innymi słowy winny one być tym, co określa się jako międzynarodowa współ­praca w dziedzinie komunikowania świadomie organizowana przez narody i powołane do tych celów organizacje międzynarodowe. Winien to być zatem proces, w którym zawarty jest implicite element współdziałania między narodami, dzięki czemu istniała­by, jeśli nie gwarancja, to przynajmniej szansa na to, że inter­nacjonalizacja czy uniwersalizacja pewnych wzorów i wartości nie działałaby destruktywnie na kultury zwłaszcza małych na­rodów.

Leave a Reply