Monthly Archives: Styczeń 2013

ŹRODŁA I KIERUNKI KRYTYKI

Ph. Davison wymienia w kolejności: pogoń za szybkością, stąd preferencja dla wydarzeń nieciągłych i niechęć do analizowania zjawisk i procesów trwających miesiące i lata; głośność i sensacyjność zdarzenia; niejednoznaczność faktów i zda­rzeń dopuszczająca pewną dowolność interpretacyjną oraz speku­lacje; preferowanie zdarzeń

GŁOSY KRYTYKI

Wprawdzie koncepcja „swobodnego przepływu” nadal kształ­tuje oblicze burżuazyjnej teorii komunikowania międzynarodo­wego oraz praktyki politycznej w tej dziedżinie, to jednak zna­lazła ona także i przeciwników wśród wielu teoretyków i polity­ków, których argumenty krytyczne wypływają z różnych mo­tywacji i źródeł, mają różnorakie

ROZSĄDNE GŁOSY

„Należy przesunąć akcent z prawa do swobodnej wypowiedzi indywi­dualnej —argumentował dyrektor Komisji, R. D. Leigh — na podstawowe potrzeby każdego obywatela w zakresie regularnego dostępu do wiarygod­nej informacji oraz zagwarantowania różnorodności idei, opinii i argu­mentów dotyczących spraw publicznych. Nie jest

KRYTYKA „IMPERIALIZMU KULTURALNEGO”

Krytyka ta i wypływający z niej postulat zajmują ważkie miejsce w katalogu argumentów przeciwko „swobodnemu prze­pływów’!”. Ponieważ te krytyczne poglądy cechuje znaczna róż­norodność i odmienność w ujmowaniu problemu, stąd wiele w tej krytyce relatywizmu.Najistotniejszym momentem, który odróżnia argumenty teore­tyków zachodnich

NAJCZĘSTSZY WYBÓR

Wybór pada najczęściej na postulat „komunikowania dwukierunkowego” jako skutecznego remedium na „imperializm kulturalny” bez poświę­cania wolności informacji w kształcie tradycyjnym. Argumentacja taka zasadza się na dość arbitralnym rozdzielaniu obiektywnego związku przyczynowo-skutkowego, czemu nie poddaje się rzeczy­wistość omawianego zjawiska, dla którego