//////

Archive for Listopad, 2011

LITERATURA MARSKISTOWSKA

Literatura marksistowska z zakresu komunikowania między­narodowego akcentowała dotychczas głównie potrzebę naświetle­nia ideologiczno-politycznej strony problemu, w mniejszym zaś stopniu eksponowała zagadnienia teoretyczno-metodologiczne. Zważywszy charakter problemu, celowość takiego ukierunkowa­nia badań nad nim była i jest oczywista, co naturalnie nie po­winno spychać na dalszy plan potrzeby refleksji teoretyczno-me­todologiczne j, zwłaszcza w erze tak gwałtownego rozwoju i wzra­stającego zasięgu nowoczesnych technik przekazu informacji i kul­tury. Socjalistyczna koncepcja komunikowania społecznego opiera się na kilku elementach, które można wywieść z ogólnej teorii komunikowania w społeczeństwie socjalistycznym, nauki o sto­sunkach międzynarodowych oraz innych marksistowskich nauk społecznych: socjologii, prawa, etyki i in.

Z OPRACOWAŃ NAUKOWYCH

Z opracowań naukowych, publicystyki, dokumentów partyj­nych i państwowych wyłania się obraz komunikowania jako waż­nego czynnika stosunków międzynarodowych. We współczesnym świecie nie ma społeczeństw idealnie odizolowanych od wpływu innych. Nie można sobie też wyobrazić społeczności międzyna­rodowej bez wzajemnych więzi komunikowania. Trudno byłoby znaleźć kraj, który zrezygnowałby z oddziaływania w różnorakiej formie na inne. Komunikowanie jest więc obiektywnym stanem stosunków międzynarodowych i jego rola wzrasta w miarę roz­woju nowoczesnych środków przekazu, wzrostu poziomu wy­kształcenia różnych społeczeństw, ich ruchliwości, procesów urba­nizacyjnych, ciekawości poznania świata i wielu innych czynni­ków.

JAKO CAŁOKSZTAŁT

Z drugiej jednak strony doktryna marksistowska nie absolu­tyzuje roli komunikowania, nie traktuje go jako autonomicznej płaszczyzny stosunków międzynarodowych. Trudno byłoby je sobie nawet w takiej samoistnej roli wyobrazić zważywszy, że w cyrkulujących poprzez granice przekazach skupiają się jak w soczewce polityczne, ideologiczne, ekonomiczne, kulturowe i spo­łeczne problemy społeczności międzynarodowej i każdego kraju z osobna.Teoria marksistowska nie izoluje komunikowania z całokształ­tu życia międzynarodowego, nie przypisuje mu funkcji nadrzęd­nych, ale też nie umniejsza jego rangi jako czynnika współtwo­rzącego obecny i przyszły porządek międzynarodowy. Tak pojęte komunikowanie ma zatem do spełnienia szereg funkcji ideologicznych, politycznych, kulturowych i społecznych, które łączą się z różnorodnymi sferami życia międzynarodowego, ale które jednocześnie pozostają w ścisłym związku z zewnętrz­nymi uwarunkowaniami systemów komunikowania w różnych społeczeństwach oraz ich ustrojem społecznym.

Search
Archives

You are currently browsing the Edukacja Wyższa blog archives for Listopad, 2011.