//////

Archive for Grudzień, 2010

Z OPRACOWAŃ NAUKOWYCH

Z opracowań naukowych, publicystyki, dokumentów partyj­nych i państwowych wyłania się obraz komunikowania jako waż­nego czynnika stosunków międzynarodowych. We współczesnym świecie nie ma społeczeństw idealnie odizolowanych od wpływu innych. Nie można sobie też wyobrazić społeczności międzyna­rodowej bez wzajemnych więzi komunikowania. Trudno byłoby znaleźć kraj, który zrezygnowałby z oddziaływania w różnorakiej formie na inne. Komunikowanie jest więc obiektywnym stanem stosunków międzynarodowych i jego rola wzrasta w miarę roz­woju nowoczesnych środków przekazu, wzrostu poziomu wy­kształcenia różnych społeczeństw, ich ruchliwości, procesów urba­nizacyjnych, ciekawości poznania świata i wielu innych czynni­ków.

JAKO CAŁOKSZTAŁT

Z drugiej jednak strony doktryna marksistowska nie absolu­tyzuje roli komunikowania, nie traktuje go jako autonomicznej płaszczyzny stosunków międzynarodowych. Trudno byłoby je sobie nawet w takiej samoistnej roli wyobrazić zważywszy, że w cyrkulujących poprzez granice przekazach skupiają się jak w soczewce polityczne, ideologiczne, ekonomiczne, kulturowe i spo­łeczne problemy społeczności międzynarodowej i każdego kraju z osobna.Teoria marksistowska nie izoluje komunikowania z całokształ­tu życia międzynarodowego, nie przypisuje mu funkcji nadrzęd­nych, ale też nie umniejsza jego rangi jako czynnika współtwo­rzącego obecny i przyszły porządek międzynarodowy. Tak pojęte komunikowanie ma zatem do spełnienia szereg funkcji ideologicznych, politycznych, kulturowych i społecznych, które łączą się z różnorodnymi sferami życia międzynarodowego, ale które jednocześnie pozostają w ścisłym związku z zewnętrz­nymi uwarunkowaniami systemów komunikowania w różnych społeczeństwach oraz ich ustrojem społecznym.

Search
Archives

You are currently browsing the Edukacja Wyższa blog archives for Grudzień, 2010.