//////

Archive for Wrzesień, 2010

TEORETYCY POLITYCY

Już w okresie międzywojennym Polska zgłaszała swe inicjatywy zmierzające do wykorzystania środków maso­wego przekazu w duchu pokoju i przyjaźni między narodami. Polska Ludowa kontynuując te najlepsze tradycje nadaje im nowy wymiar, wykorzystując swą międzynarodową pozycję do podejmowania inicjatyw w celu przekształcenia informacji i kul­tury w narzędzie pokojowej współpracy. Uwieńczeniem tych wy­siłków było przyjęcie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ Dekla­racji w sprawie wychowania społeczeństw w duchu pokoju, opar­tej na projekcie zgłoszonym przez Polskę.Teoretycy i politycy z krajów socjalistycznych dają wyraz swemu przekonaniu, że środki masowego przekazu mogą znacznie przysłużyć się komunikowaniu dla pokoju, że mimo konfliktów natury ideologicznej, sprzecznych interesów, odmiennych kon­cepcji informacji i kultury w różnych państwach i systemach są one w stanie podołać tej misji, ale przy spełnieniu kilku istotnych warunków dotyczących m.in. sfery odpowiedzialności, jakości, równoprawności komunikowania międzynarodowego.

KOMUNIKOWANIE A KWESTIA ODPOWIEDZIALNOŚCI

W zgodnej opinii teoretyków marksistowskich komunikowanie między narodami ma sens tylko wtedy, jeśli jest odpowiedzialne, wolność każdego działania nie tylko zresztą w sferze międzyna­rodowej można bowiem rozciągać jedynie do granic odpowie­dzialności za skutki tego działania. Problem odpowiedzialności za treści komunikowania międzynarodowego wywołuje dziś w świe­cie najwięcej kontrowersji, co jest zrozumiałe, jeśli się zważy, że dotyka on kwestii kluczowej — kształtu i zakresu wolności informacji w obrocie międzynarodowym. Problem ten pomijany przez autorów, którzy opowiadają się za „swobodnym przepły­wem informacji”, skłania jednak do zastanowienia wielu badaczy, także na Zachodzie, którzy usiłują znaleźć jakąś syntetyczną formułę odpowiedzialności, możliwą do przyjęcia — jeśli nie dla wszystkich, to przynajmniej większości krajów.