//////

Archive for Sierpień, 2007

KOMUNIKOWANIE MIĘDZYNARODOWE A PROBLEM UNIWERSALIZACJI KULTURY

Teoria i praktyka komunikowania w krajach socjalistycznych nie przychyla się do tezy o nieuchronności uniwersalizacji sto­sunków międzynarodowych, która zagraża takim wartościom, jak ideologia, suwerenność czy autentyczność kultur. Pod tym wzglę­dem bardziej przemawiają do przekonania poglądy tych badaczy zachodnich, którzy optują za pluralizmem i komplementarriością kultur oraz zachowaniem ich indywidualnego oblicza. Problem uniwersalizacji świata nie jest jednak na tyle jedno­znaczny, by go skwitować prostym — nie. Trudno bowiem nie zauważyć, że mamy współcześnie do czynienia z obiektywnymi zjawiskami społecznymi, które powodują internacjonalizację pew­nych wartości pod wpływem zagęszczającej się sieci komuniko­wania, zwłaszcza poprzez środki masowego przekazu, które przy­spieszają działanie prawa dyfuzji.

TEORIA I PRAKTYKA

Właśnie uzmysłowienie sobie tej siły nowoczesnych środków przekazu oraz potencjalnych skut­ków dalszej ich ekspansji wiedzie badaczy marksistowskich do konkluzji, że te procesy dyfuzyjne nie mogą być już, jak to miało miejsce w przeszłości, narzucane i żywiołowe, lecz zamierzone i dobrowolne, tj. pożądane przez ich uczestników. Innymi słowy winny one być tym, co określa się jako międzynarodowa współ­praca w dziedzinie komunikowania świadomie organizowana przez narody i powołane do tych celów organizacje międzynarodowe. Winien to być zatem proces, w którym zawarty jest implicite element współdziałania między narodami, dzięki czemu istniała­by, jeśli nie gwarancja, to przynajmniej szansa na to, że inter­nacjonalizacja czy uniwersalizacja pewnych wzorów i wartości nie działałaby destruktywnie na kultury zwłaszcza małych na­rodów.

Search
Archives

You are currently browsing the Edukacja Wyższa blog archives for Sierpień, 2007.